แม่ของฉัน

         วันแม่ไม่ได้มีแค่วันที่ 12 สิงหาคมเพียงวันเดียว แต่วันแม่มีทุกวันจนกว่าคนที่เป็นลูกจะหมดลมหายใจวันแม่เปรียบเสมือนวันแห่งความเจ็บปวดของแม่ มีทั้งความสุข และความเจ็บ มีทั้งน้ำตาที่ไหลรินออกมา พร้อมความปลื้มปิติที่เห็นลูกน้อยลืมตาออกมาดูโลกใบนี้ รู้อย่างนี้แล้ว ก็ยังมีบ่อยครั้งที่ทำ ให้แม่ต้องร้องไห้แม่ต้องเสียใจเพราะลูกคนนี้ตั้งเท่าไร่เมื่อมานึกย้อนกลับไปลูกทำให้แม่เสียใจนับครั้ง ไม่ถ้วน แต่แม่ก็ยังยืนอยู่ข้างเราเสมอ เมื่อยามเราประสบความสำเร็จ เมื่อเราต้องเจอกับความผิดหวังก็จะเห็นเพียงแต่ผู้หญิงคนนี้ที่ชื่อว่าแม่ยืนอยู่ข้างๆเสมอ

          เมื่อเดือนสิงหาคมของทุกปีมาถึง ก็รู้ตัวว่าควรจะทำสิ่งดี ๆ ให้แม่ของลูกได้มีรอยยิ้ม แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนตอนเด็กแล้วเและขี้อาย ก็ยังไม่กล้าที่จะเข้าไปกอด ไปหอมแก้มแม่สักครั้ง ได้แต่นำเอาต้นมะลิมาไหว้แม่ปลูกให้แม่ที่หน่าบ้านและยิ้มอย่างเขินอาย ก็หวังว่าจะมีสักครั้งที่จะรวบรวมความกล้า เข้าไปกราบเท้าแม่สักครั้งในวันที่ไม่สายเกินไป
         ตั้งแต่เด็กจนเติบโตเป็นวัยรุ่น แม่เฝ้าสั่งสอนให้เป็นคนดี ตั้งใจเรียนหนังสือ และแม่ก็ให้ความรักอย่างจริงใจ แม้ว่าสิ่งที่เคยทำผิดพลาดไปนับครั้งไม่ถ้วน แม่ก็ยังให้อภัยลูกคนนี้เสมอ และยังมอบรอยยิ้มทั้ง ๆ ที่แม่ ก็ต้องเสียน้ำตา ความผิดของลูกไม่ว่าจะครั้งไหน ร้ายแรงสักเพียงใด แม่ก็ยังพร้อมที่จะอ้าแขนกอดลูก ด้วยความรักเสมอมา
          ในวันที่ลูกประสบความสำเร็จด้านการเรียน และหางานทำสุจริตลูกจะตอบแทนพระคุณแม่แม่ว่ามันจะเป็นเพียงสิ้งเล็กน้อยถ้าเทียบกับสิ่งที่ได้รับจากแม่ รักแม่น่ะ รักทุกวันเลย รักแม่เท่าฟ้า.............

   ไม่ปกปิดบอกได้เลยว่าแม่ฉัน

ใครกันหนอรักเราทุกคืนวัน

ก็แม่ฉันอีกนั่นแหละมิเสื่อมคลาย